گزین‌گویه‌ها
☻ انسان آن‌چه را که هست یا گمان می‌کند که هست، „هستی“ می‌نامد، و آن‌چه را که نیست یا نمی‌داند که هست، „نیستی“. براستی خود‌پسندیِ آدمی را پایانی نیست: چگونه می‌توان آن‌چه را که نیست بر „نیستی“اش آگاه بود؟
☻ کسی که در نوشته‌ها یا گفته‌هایش مدام از این و آن نام می‌برد یا نقل قول می‌آورد، یا از بیان عقیده‌ی خود می‌هراسد و می‌خواهد پشت دیگران پنهان شود یا اینکه اصلن عقیده‌ای ندارد.
☻همه‌چیزِ جهان را مبتذل یا زشت دیدن ، نشانه‌ی ضعف است که به شکل گلایه خود را نشان می‌هد.
☻ درس اخلاقی ِ همه‌ی ناتوانان چنین است: „وقتی نمی توانی بر چیزی یا کسی غلبه کنی، به‌وسیله‌ی زبان آن را بی‌اعتبار کن!“
☻گفته می‌شود: „خواستن توانستن است.“ اما در آن میانه چیزی گم شده‌است. بین خواستن و توانستن، “ کردن“ غایب است.
☻قهرمان در جایی ساخته می‌شود که اندیشه هنوز در دوران کودکی ِ خود سیر می‌کند. کودکان عاشق قهرمانان‌اند.
☻قهرمان همیشه با شهامتِ مُردن سنجیده می‌شود. اما قهرمانِ واقعی کسی است که شهامت زیستن دارد، یعنی مرگ را شکست می‌دهد.
☻به صداقت کسی شک کن که مدعی است هرگز دروغ نمی‌گوید.
☻ „همسر“ از آن واژه‌های خررنگ‌کنی است که „روشنفکرِ ِ“ بی‌همسری آن را اختراع کرده‌است. مگر می‌شود دو „سر“ در جهان یافت که مانند هم باشند؟
– بله، می‌شود:“سران ِ جهان“
☻ „حماقت“، نان ِ „قدرت“ است که آن را توده‌ی مردم می‌پزد.